yazar: siminya

2012-08-11 13:35:00

hey! aşk-ın mirac'ında sidret-ül münteha'ya varan sevgili! biz ikimiz niye hep protez bacak hayali kurardık? bir parça metal, bir tutam  plastik, üç beşde vida aşkımızın meyvesi olacaktı. delik deşik olmuş kolların için serum lastiği almayacaktık bir daha. alırsakta lastikten kestiği halkalarla çiçekli oyalar ören anneme verecektik. korkmayacaktık ayak seslerinden. kendimize ses çıkaran ayakkabılar alıp uykulu bir apartmanın merdivenlerinden koşarak inecektik, bacağına pembe panjur takılır takılmaz... gece olunca çocuğu gibi koynuna yatırdığı, öpüp kokladığı silahını, köprü altında topuğumuza sıkanlara gidecektik.

'bakın! gerçek bacaklarımız yok ama sımsıkı kollarımız var.'

diye bağıracaktık. fotoğrafımız, bin yıldır mermi gibi sabit amaçlı kalan hafızalarında yer edinecekti.

SİMİNYA.

 

bir kitaptan alıntıdır - kız kısmı, siminya

59
0
0
Yorum Yaz